Eskiz Defteri

Yazmak mı?

2011-12-15T14:35:00.001-08:00

Biliyorum bir gün parmaklarımız titremeden vuracağız tuşlara. Söylemek isteyip de içimizde patlattığımız her şey tüm kusmuklarımızla ortalığa saçılacak. Başkaları tiksindirici bulabilir, önemli değil. Bizler hayatta bir dikiş tutturamamışlar tayfası olarak yön vermek istemedik belki sözcüklerimize, fakat öyle gerekti.
Belki bize belletilen kalıplara kaptıramadığımızdan kendimizi, belki de tam aksi… Ne zaman düşünmeye başlamıştık sanatın zengin işi olduğunu mesela? Hemigway’in savaştan çıkıp roman yazması mıydı zenginlik? Yoksa düşünüp uğraşabilecek zamanın olması mı?
Kör bir dünyada yuvarlanıp gidiyoruz peşimize taktığımız onca umutla. Öyle karmaşık ki her şey, söylemek istediklerimin doğruluğundan şüpheye düşer oldum. Öylesine geçmiş tüm yaşantılar birbirine…
Oysa hayranı olduğum yazarlar vardı benim, dinlerken kendimden geçtiğim müzisyenler, filmlerine kapıldığım yönetmenler… Şimdi biri basit bir cümle kurduğunda, mesela festivalden gönderilebiliyor. Ya da aforoz edilebiliyor rahatça… Ne yazılabilir böyle bir dünyada?
Kendi kendimi tatmin etmeye çalışmaktan başka şeye yaramıyor yazdıklarım. Üstelik orgazma ulaşamadan, havada… Ama “başarılı erkeklerin arkasındaki kadın” da olmak istemiyorum. Nasıl var edeceğim kendimi bu kalıplaşmış ve kalıpların içleri boşaltılmış dünyada?
Deneysel mi? Çoğu zaman beceriksizlerin sığındığı bir barınak olarak görünüyor gözüme artık. Nasıl tanımlanır benimkiler? Sınıflandırabilene aşk olsun…
Bırak öyle kalsın. Ne de olsa bir şeye benzemiyor yazdıklarım…

Dönmek

2010-01-21T14:48:00.000-08:00

Dönmek istediklerimin hepsi geride kaldı. Yollar tıkalı, araçlar ağır… Topraktan bereketsizliğin sefil kokusu yayılıyor etrafa. Günlerce yağmur yağdı bu kıtaya. Ama öylesine yorgundu ki ağaçlar, meyve vermeye güç bulamadılar. Arılar, sinekler, böcekler genel greve gidip insanoğlunu sonuçlarla baş başa bıraktılar.

Topraktan bereketsizliğin sefil kokusu yayılıyor…

İçimde ezilen bir yer var. (Çocuk yapmayı düşünmüyorum.)

Dönmek istediklerimin hepsi geride kaldı. Ünlü mimarlara yaptırılmış binaların her santimetrekaresini hesaplayan büyük mühendisler kenti talan etti. İnsanları devasa kutulara hapsedip adına “ev” dediler. Ellerine aldıkları kumandayla küçük de olsa mutlu olduğunu düşünen kitleleri, ana kumandalarından hiç zorlanmadan kontrol ettiler.

Gözlerine sinekler konan kara çocuklar oldu. Büyük adamların kahkahayla titreşen göbekleri, açlıktan karınları şişenlerinkiyle kıyaslanamazdı bile… Ama yemeye devam ettiler. Sindiremeseler de yuttular ellerine geçeni. (içimden onları yuvarlamak geliyor)

Geri dönemiyorum. En iyi yaptığımız şeyleri aldılar ellerimizden. Sömürüle sömürüle morardı vücutlarımız. Sesimiz eyleme gelmedi. Sustuk…

Rüzgâr esiyor kuzey yönünden. Üşütüyor da üstelik… “Sırtını rüzgâra verme” derdi annem. Yönümü değiştirip dönüyorum. Burada binlerce insan var. Öyle çok insan yürür gibi yapıyor ki… Bir adım yol gitmediklerinin farkında değiller. İçlerinde ne yaptığını düşünüp ayaklarına bakanlar anlıyor ancak yol almadıklarını.

Erimek istiyorum. Eriyip toprağa karışmak önce. Sonra buharlaşıp havaya… Ve belki o havanın rüzgârıyla başka bir şehrin başka isleri barındıran boğuculuğuna. Her yeri mi aynı olur dünyanın, bilmek istiyorum. İnsan eli değmiş her taş kirlenmiş midir? Yoksa henüz radyoaktive olmamış milimleri var mıdır?

Ben istiyorum, toplum kötülük doğuruyor. İstedikçe pisliğe bulanıyor ortalık. Nano çağda gebe kalıyor on üçündeki çocuklar hâlâ. Süt ineklerinin, harap gecekonduların uğruna… Ne çok pedofil varmış görüyor kararan gözlerim. Gözlerim… İnat eder gibi gidişata… Kararıyor günden güne. Daralıyor açım. Ve insanlar bağırıyor. AÇIM! AÇIM! AÇIM!

Oysa sormak içimizden bile gelmiyor. Ellerimiz kelepçelenirken meydanlarda, “paraları yiyemeyeceksiniz” derken, sözün tam da gerçek anlamına odaklanırken neredeydiniz demeye…

Zamanın Aidiyeti

2010-01-05T12:03:00.001-08:00

Gün de gece de çare olmuyor.
Farklı şehirlerin lağım kokan sokaklarında barınan iki ayrı insanın birlikteliği ancak özlem doğurabilir. Üremek için rahme saçılan tohumlar verimsiz arazilarde yok olup gider belki... Belki de hiç şaşırtmaz, üç tane beş tane çıkar filizleri. Her boklu yerde olduğu gibi...

Nasılsa onunla dolmayacak zamanın. Nasılsa ulaşamayacaksın yetişkin sorumluluklarından fırsat bulup.

Gözlerin ağlamaya devam edecek gecelerde. Dudakların titreyecek konuşmaya kalktığında. Ve ona ait olan zamanı başkaları kullanacak. Sana ait olanı da...

Onu görememenin acısını başkalarını görerek çıkartacaksın. Kanaya kanaya sevişeceksin ötekilerle. İçini yaka yaka geçecekler ırzına. İzin vereceksin geçmelerine. Kimseden aşkına saygı bekleme. Kimse "sevgilim var" dediğinde durmayacak. Koltukların kabaracak belki arzulanıyor olmaktan. Birlikte olmak seni piç bir gölgeye dönüştürürken suratındaki eğreti gülümsemeyle yatıştıracaksın içindeki hıçkırığı...

Ne de lanet yaratıklar olduğumuzu düşüneceksin. Ne aciz... Bedeninin sesine çaresizce cevap verenler mi dersin çoğunluk gibi, ruhunun açlığıyla asla doyuramayacağını bile bile koşanlar mı dersin yabancı kollara? Yapay dünyalara...

Gideceksin... Otobüs, metro... "Benim hayatım" diye yaşadığın "Hayat bir kaçış" dendiğinde güleceksin. Fantastik sanatı bağışlayacaksın. Sen hep, hep, hep, ama hep... Her ulaştığında o kente kimliğini bulduğunu düşünürken aldanacaksın. Fakat yatışacak, huzur bulacaksın. Aradığın şeyin kimliğin olmadığına ayacaksın. Sen hep, hep,hep, ama hep... Sana ait olan, ama hırsızı asla belli olmayan, o çalıntı zamanını arayacaksın.